leczenie niepłodności i endometrioza
okulista poznań – jaskra

Środek ciężkości Ciała

Posted in Uncategorized  by admin
September 17th, 2018

Mięśnie przedramienia, których głowy przyczepiają się do kości ramieniowej, prócz ruchów dłoni i palców wywołują też ruchy w stawie łokciowym. Podobnież i mięśnie zginacze palców zgnają też ze znaczną siłą staw łokciowy. Prócz tego wywołują jednak i zgięcie stawu  nadgarstkowego; aby pięść silnie zacisnąć, musimy zatem wyprostować ten staw (Duchenne). Działanie mięśni koń czyn dolnych rozpatruje się zwykle wychodząc z założenia, że tułów jest punktem stałym, względem którego nogi się poruszają. W stosunkach rzeczywistych najczęściej jest przeciwnie: jedna lub obie stopy stanowią punkt stały. Jeżeli n. p. w postawie stojącej, miednica, a wraz z nią tułów, porusza się wprzód i w tył dokoła osi czołowej, przechodzącej przez oba stawy biodrowe, wówczas tylne mięknie uda działają (przy silnem nachyleniu wraz z mięśniem pośladkowym wielkim) jako mięśnie wyprostne miednicy i tułowia, przednie zaś jako zginaacze. Jeśli mie(lnica wychyla się w bok dokoła osi strzałkowej, przechodzącej przez jeden staw biodrowy, wówczas znów mięśnie odwodzące udo (zwłaszcza m. pośladkowy średni), z drugiej strony zaś przywodzące udo, utrzymują miednicę w równowadze. W postawie stojącej, ruchy w stawach biodrowych, kolanowych i skokowych są w wysokim stopniu wzajemnej zależności: zginając np. kolana, zginamy zarazem uda w stawie biodrowym i stopy w stawie skokowym. Ten sam ruch stanowi typowy przypadek skurczu hamującego (patrz wyżej), gdyż mięśnie wyprostne uda, oraz mięśnie łydkowe występują tu w roli hamulców, zginacze zaś są nieczynne. Koniecznym wstępem do studyów nad postawami i ruchami lokomocyjnymi człowieka jest oznaczenie środka ciężkości ciała, Już od czasów Borellego umiemy oznaczać płaszczyznę poprzeczną, w której leży ten punkt. Kładąc np. osobę badaną na wznak na długiej desce, opartej w środku długości na krawędzi podpórki w kształcie leżącego graniastosłupa trójściennego, przesuwamy potem deskę na podpórce aż do otrzymania możliwie dokładnej równowagi. Wówczas środek ciężkości leży w płaszczyźnie pionowej, przechodzącej przez krawędź podpórki. Ponieważ wobec budowy dwuboczno-symetrycznej człowieka można przyjąć, że środek ciężkości leży zarazem w płaszczyźnie środkowej, metoda Borellego od razu oznacza nam linię strzałkową, w której szukać należy środka ciężkości. Aby otrzymać umiejscowienie środka ciężkości na tej linii, Reynolds i Lovett oznaczają za pomocą zmodyfikowanej metody Borellego, trzecią płaszczyznę przechodzącą przez ten punkt, t. j. płaszczyznę czołową. Używają w tym celu wagi sprężynowej stufuntowej A, opierając na jej pomoście, za pośrednictwem ostrokrawędzistej podpórki, deskę B, której drugi koniec w ten sam sposób umieszczają na stałym klocku C. Poza tym klockiem znajduje się słupek E, zaopatrzony w podziałkę z suwakiem D. Na desce B staje osoba badana twarzą ku wadze, opierając pięty o listewkę F. Waga A nie wskaże nam wówczas całkowitego ciężaru ciała (P), lecz wartość zmniejszoną (p). [więcej w: hipnotyczny sen, optyk, hipnotyczny sen miesięczne ]

Tags: , ,

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)

Powiązane tematy z artykułem: hipnotyczny sen ośrodek leczenia uzależnień wielkopolska soczewki acuvue