okulista poznań
okulista poznań – jaskra

Posts Tagged ‘usunięcie endometriozy’

Środek ciężkości Ciała

Posted in Uncategorized  by admin
September 3rd, 2016

Mięśnie przedramienia, których głowy przyczepiają się do kości ramieniowej, prócz ruchów dłoni i palców wywołują też ruchy w stawie łokciowym. Podobnież i mięśnie zginacze palców zgnają też ze znaczną siłą staw łokciowy. Prócz tego wywołują jednak i zgięcie stawu  nadgarstkowego; aby pięść silnie zacisnąć, musimy zatem wyprostować ten staw (Duchenne). Działanie mięśni koń czyn dolnych rozpatruje się zwykle wychodząc z założenia, że tułów jest punktem stałym, względem którego nogi się poruszają. W stosunkach rzeczywistych najczęściej jest przeciwnie: jedna lub obie stopy stanowią punkt stały. Jeżeli n. p. w postawie stojącej, miednica, a wraz z nią tułów, porusza się wprzód i w tył dokoła osi czołowej, przechodzącej przez oba stawy biodrowe, wówczas tylne mięknie uda działają (przy silnem nachyleniu wraz z mięśniem pośladkowym wielkim) jako mięśnie wyprostne miednicy i tułowia, przednie zaś jako zginaacze. Jeśli mie(lnica wychyla się w bok dokoła osi strzałkowej, przechodzącej przez jeden staw biodrowy, wówczas znów mięśnie odwodzące udo (zwłaszcza m. pośladkowy średni), z drugiej strony zaś przywodzące udo, utrzymują miednicę w równowadze. W postawie stojącej, ruchy w stawach biodrowych, kolanowych i skokowych są w wysokim stopniu wzajemnej zależności: zginając np. kolana, zginamy zarazem uda w stawie biodrowym i stopy w stawie skokowym. Ten sam ruch stanowi typowy przypadek skurczu hamującego (patrz wyżej), gdyż mięśnie wyprostne uda, oraz mięśnie łydkowe występują tu w roli hamulców, zginacze zaś są nieczynne. Koniecznym wstępem do studyów nad postawami i ruchami lokomocyjnymi człowieka jest oznaczenie środka ciężkości ciała, Już od czasów Borellego umiemy oznaczać płaszczyznę poprzeczną, w której leży ten punkt. Kładąc np. osobę badaną na wznak na długiej desce, opartej w środku długości na krawędzi podpórki w kształcie leżącego graniastosłupa trójściennego, przesuwamy potem deskę na podpórce aż do otrzymania możliwie dokładnej równowagi. Wówczas środek ciężkości leży w płaszczyźnie pionowej, przechodzącej przez krawędź podpórki. Ponieważ wobec budowy dwuboczno-symetrycznej człowieka można przyjąć, że środek ciężkości leży zarazem w płaszczyźnie środkowej, metoda Borellego od razu oznacza nam linię strzałkową, w której szukać należy środka ciężkości. Aby otrzymać umiejscowienie środka ciężkości na tej linii, Reynolds i Lovett oznaczają za pomocą zmodyfikowanej metody Borellego, trzecią płaszczyznę przechodzącą przez ten punkt, t. j. płaszczyznę czołową. Używają w tym celu wagi sprężynowej stufuntowej A, opierając na jej pomoście, za pośrednictwem ostrokrawędzistej podpórki, deskę B, której drugi koniec w ten sam sposób umieszczają na stałym klocku C. Poza tym klockiem znajduje się słupek E, zaopatrzony w podziałkę z suwakiem D. Na desce B staje osoba badana twarzą ku wadze, opierając pięty o listewkę F. Waga A nie wskaże nam wówczas całkowitego ciężaru ciała (P), lecz wartość zmniejszoną (p). [więcej w: usunięcie endometriozy, optyk, usunięcie endometriozy miesięczne ]

Comments Off

Posts Tagged ‘usunięcie endometriozy’

Środek ciężkości Ciała

Posted in Uncategorized  by admin
September 3rd, 2016

Ta. konieczność ustalenia klatki piersiowej przy wiezeniach siłowych sprawia, Że są one przez hygienistów uważane za niekorzystne, gdyż znaczne wzmoŻenie eiănienia w jamie piersiowej utrudnia odpływ krwi Żylnej do serca. Przy nachyleniach tułowia ruch sam jest wykonywany dzięki sile ciężkości, czynna zaś rola przypada jedynie jego antagonistom (skurcz hamujący, patrz wyżej). I tak, przy nachyleniu wprzód hawysiłek mięśni miednicowych i krzyżowogrzbietowych chroni nas od upadku na twarz. Skurcz właściwych zginaczy (t. j. dla naszago przykładu przedewszy stkiem m. prostego brzucha i lędźwiowo-biodrowego) przyłącza się tylko wtedy, jeśli ruch ma się odbyć z prędkością tę, jakQ może dać samo działanie siły ciężkości. Takie szybkie naehylenia wykonywamy np. dla uniknięeia ciosu, dla schwycenia lub odbicia pocisku l. t. p. Na odwrót, przy nachyleniach wstecz, hamulcem są młęśnie brzuszne. Podobne prawidła rządzą tež ruchami s z y i i głowy. Głowę trzymamy zwykle w takiem położeniu, że opadłaby wprzód, gdyby nie stały skurcz mięśni karku. Dla skinienia głową wystarczy ten skurcz zwolnić. Dopiero przy szybkiem skinięciu możemy wyczuć stwardnienie mięśni mostko-obojczyko-sutkowych. Co do szczęki dolnej, zamykanie ust odbywa się z pomocą mięśni skroniowych i żwaczy, które, dzięki przyczepowi prostopadlemu do kości, stanowią przykład prawie całkowitego wyzyskania siły mięśniowej. Te korzystne warunki istnieją jednak tylko dla położenia, odpowiadającego mniej więcej ustom zamkniętym. Przy ustach otwartych ad macimum, przeciwnie, siła ta maleje prawie do zera. Mięśnie skrzydlaste zewnętrzne nietyłko wysuwają szczękę ku przodowi (jednostronnie lub obustronnie), lecz prawdopodobnie (I) u Bois Reymond) działają także przy otwieraniu ust wspólnie z mm. gnykowymi. W zakresie ruchów koń ezyn g Ó r n y eh, ostatnie czasy przyniosły nam niejedne zmianę zapatrywań. W sprawie ruchów w stawie barkowym panował do niedawna pogląd D uch en n e a, jakoby w podnoszeniu ramienia do poziomu łopatka nie brała udziału; dopiero w dalszych stadyaeh ruchu ramienia ku górze miały uczestniezyĆ mięśnie łopatkowe. W istocie, podrażnienie elektryczne m. naramiennego wystareza do podniesienia ramienia do poziomu. P. Ri r wykazał jednak oglądaniem, Że od początku ruchu biorą tu udział i mięśnie łopatkowe, przedewszyštkiem zaś m. zębaty przedni, eo potwierdził St einhaus en, dowodząc (prześwietleniem) wychylenia łopatki także w tym pierwszym okresie podnoszenia rarmenia. O zginaniu i prostowaniu przedramienia wspomni elišmy już wyżej kilkakrotnie. Natomiast wspomnieć jeszcze należy o pronaeyi i. supinaeyi. Ruchy te odb wają się dzięți_yyyijąniu i odwijaniu ścięgien dokoła oseł przedramienia. Według nowszych badań supinatorem głównym jest m. dwugłowy, pronatorem zaś — pr. czworoboezny; rola innych mięśni jest tylko pomoenieza. Dlatego też w supinacyi (z podchwytem, jak mówią gimnastycy), łatwiej nam w zwieszeniu podnieść się do ramion ugiętych, niż w pronaeyi (z nachwytem), gdyż w ostatnim wypadku dodatkowy wysiłek sprawia konieczność zrównoważenia supinacyi, jaką przy każdym skurczu wywołuje m. dwugłowy. Siła znaczna, jaką ten mięsień może jest też powodem, dla którego supinaeyę wogÓle jesteśmy w stanie wykonać z większą energią, niż pronacyę. Stąd budowa wszelkich śrub, zamkóy, klamek i t. p., obliczona na ruchy supinacyjne ręki prawej. Przy większych wysiłkach pronacyjnyeh znów (odkręcanie śrub l. t. p.), siła pronatorów nie wystarcza i pomagamy sobie rotacyą w stawie barkowym. [więcej w: usunięcie endometriozy, optyk, usunięcie endometriozy miesięczne ]

Comments Off

« Previous Entries